و امّا مسافرى كه در غير وطن خود ده روز نيّت ماندن نموده يا به مدّت سى روز در آن بطور ترديد درنگ كرده است حكمش مانند مقيم و كسى استكه در جائى رحل اقامت انداخته و آنجا را وطن خود قرار داده باشد لذا از چنين شخصى روزه ساقط نيست و آن را بايد بگيرد . مؤلف گويد : اما دليل بر عدم وجوب روزه بر طفل و ديوانه ادلّه عامّه تكليف است كه در وجوب و لزوم آن عقل و بلوغ را شرط قرار داده است . امّا درباره مدهوش ( مغمى عليه ) علاوه بر اين ادلّه ، ادلّه همچون روايت ذيل كه مرحوم صاحب وسائل در ج 7 ص 161 نقل فرموده وارد شده : محمّد بن الحسن باسنادش ، از سعد بن عبد اللّه ، از ايوب بن نوح قال : كتبت الى ابى الحسن الثالث عليه السّلام ، اسأله عن المغمى عليه يوما او اكثر هل يقضى ما فاته ام لا ؟ فكتب عليه السّلام لا يقضى الصّوم و لا يقضى الصّلوة . و امّا دليل بر عدم وجوب روزه در حقّ زن حائض روايتى است كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 7 ص 162 چنين نقل فرموده : محمّد بن يعقوب ، از علىّ بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن ابى عمير ، از حمّاد ، از حلبى ، از ابيعبد اللّه عليه السّلام قال : سألته عن امرأة اصبحت صائمة فلمّا ارتفع النّهار او كان العشى حاضت أتفطر ؟ قال : نعم و انكان وقت المغرب فلتفطر .